چرا از هر 4 راننده، 3 راننده هشدارها را نادیده می گیرند - یکی از آنها نباشید!

من قبلاً فکر می کردم یک چراغ کوچک روی داشبورد به راحتی پاک می شود. ماشین همچنان حرکت می کرد. رادیو همچنان کار می کرد. سفر همچنان عادی به نظر می رسید. این نوع تفکر برای مردم هزینه و استرس دارد. چراغ هشدار وجود ندارد که مرا آزار دهد. اینجاست تا به من بگوید که قبل از اینکه یک موضوع کوچک به یک موضوع بزرگتر تبدیل شود، به چیزی نیاز به توجه دارد. من این الگو را بارها دیده ام. راننده ای چراغ زرد را می بیند، به راه خود ادامه می دهد و امیدوار است که محو شود. سپس ماشین شروع به لرزیدن می کند، مصرف سوخت افزایش می یابد، یا موتور در یک صبح شلوغ از روشن شدن امتناع می کند. من با آن نور به عنوان دکوراسیون رفتار نمی کنم. من با آن به عنوان یک پیام برخورد می کنم. وقتی برای اولین بار در ماشین خودم متوجه این موضوع شدم، همان اشتباه بسیاری از رانندگان را مرتکب شدم. بعد از یک رانندگی کوتاه چراغی روشن شد. ماشین احساس عادی می کرد، بنابراین روزها به رانندگی ادامه دادم. بعداً، مشکل بدتر شد و آنچه می توانست یک بررسی ساده باشد، به یک بازدید طولانی تعمیر تبدیل شد. آن درس با من ماند. چراغ هشدار می تواند به چیزهای زیادی اشاره کند. ممکن است درپوش گاز شل باشد. ممکنه باتری ضعیفی باشه ممکن است روغن کم، مشکل ترمز یا مشکل سنسور موتور باشد. برخی از مشکلات کوچک هستند. برخی نیستند. من هرگز تصور نمی کنم که فقط با نگاه کردن به رنگ می دانم کدام یک است. کاری که الان انجام می دهم ساده است. داشبورد را با دقت خواندم. نور زرد یا کهربایی معمولاً به زودی توجه را می طلبد. یک چراغ قرمز معمولاً به من می گوید که در صورت ایمن بودن ماشین، فوراً بایستم و آن را بررسی کنم. همین تفاوت کوچک مهم است. من وحشت نمی کنم، اما آن را نیز نادیده نمی گیرم. ابتدا موارد اساسی را بررسی می کنم. اگر درب بنزین اخیراً باز شده باشد، از سفت بودن آن مطمئن می شوم. اگر باتری ضعیف بوده است، به روشن شدن آهسته یا نورهای کم توجه می کنم. اگر چراغ روغن روشن شود، رانندگی را ادامه نمی دهم و به بهترین ها امیدوار هستم. این چک های کوچک باعث صرفه جویی در وقت من می شود. آنها همچنین به من کمک می کنند تا از حدس زدن خودداری کنم. من هم به صدای ماشین گوش میدم. یک چراغ به تنهایی یک چیز است. نور به علاوه صدای جدید دیگری است. اگر صدای ترمز را در نزدیکی ترمزها بشنوم، چیزی غیرعادی را حس کنم یا کشش فرمان را احساس کنم، آن را جدی می‌گیرم. ماشین اغلب بیش از یک سرنخ می دهد. یاد گرفتم که فقط روی نور تمرکز نکنم و بقیه را نادیده بگیرم. یکی از دوستان من یک بار نزدیک به دو هفته با چراغ چک موتور روشن رانندگی کرد. او به من گفت که ماشین خوب به نظر می رسد، بنابراین بازدید را به تاخیر انداخت. یک روز صبح ماشین به شدت به راه افتاد، سپس در چراغ راهنمایی متوقف شد. تعمیر دیگر فقط یک مشکل کوچک حسگر نبود. او باید با یدک کشی اضافی و بازدید طولانی تر از مغازه دست و پنجه نرم می کرد. این مثال دردناکی بود، و من هنوز وقتی مردم می گویند "می تواند صبر کند" به آن فکر می کنم. من درک می کنم که چرا مردم آن را به تاخیر می اندازند. زندگی شلوغ است. کار زود شروع می شود. خانواده نیاز به توجه دارد. چراغ اخطار خودرو می تواند مانند یک چیز دیگر در یک لیست طولانی احساس شود. من هم این فشار را احساس می کنم. با این حال، من آموخته ام که یک بررسی کوتاه امروز آسان تر از تعمیر اساسی است. در اینجا روتینی است که من دنبال می کنم. من به رنگ و شکل نور توجه می کنم. من دفترچه راهنمای مالک یا برنامه ماشین را اگر داشته باشم بررسی می کنم. من به دنبال نشانه‌های ساده‌ای می‌گردم، مانند شل شدن کلاهک، سطح کم مایعات یا شروع سخت. اگر چراغ روشن بماند یا ماشین احساس متفاوتی داشته باشد، چک رزرو می کنم. اگر چراغ قرمز باشد، اگر صدای موتور اشتباه باشد، یا اگر ماشین برق قطع شود، رانندگی را متوقف می کنم. این روال مرا آرام نگه می دارد. همچنین من را از تصمیم گیری احساسی باز می دارد. همچنین انتظاراتم را واقع بینانه نگه می دارم. چراغ هشدار همیشه به معنای تعمیر پرهزینه نیست. گاهی اوقات این یک راه حل سریع است. گاهی اوقات مشکل پس از بررسی مناسب به راحتی حل می شود. من این یادآوری را دوست دارم، زیرا من را از تصور بدترین ها باز می دارد. در عین حال، من بهترین را فرض نمی کنم و امیدوارم که نور خود به خود ناپدید شود. نظر من ساده است: چراغ داشبورد کوچک است، اما پیام کوچک نیست. من به آن احترام می گذارم زیرا این فرصت را به من می دهد که زودتر اقدام کنم. من با نگاه کردن به مشکل قبل از گسترش در پول خود صرفه جویی می کنم. قبل از اینکه ماشین مرا در جایی ناخوشایند گیر کند، با برخورد با آن در زمان صرفه جویی می کنم. من هم با آرامش بیشتری رانندگی می کنم، زیرا در تاریکی حدس نمی زنم. اگر بخواهم یک نصیحت بکنم، این است: منتظر نمانید تا ماشین ثابت کند هشدار جدی است. تا زمانی که مشکل هنوز قابل مدیریت است، آن را بررسی کنید. این یک عادت، نحوه رانندگی من را تغییر داده است. زودتر توجه میکنم سوالات بهتری می پرسم من ماشین و روزم را در وضعیت بهتری نگه می دارم. و وقتی آن چراغ کوچک دوباره روشن می شود، من آن را چیز کوچکی نمی نامم. من آن را یادآوری برای عمل می نامم.

من قبلاً فکر می کردم برچسب های هشدار را به راحتی نادیده می گیرند. یک یادداشت کوچک روی جعبه یک خط کوتاه روی یک بطری. چند کلمه در کتابچه راهنما که نادیده گرفتن آن بی خطر به نظر می رسید. بعد دیدم وقتی مردم خیلی سریع حرکت می کنند چه اتفاقی می افتد. یکی از دوستان من یک بار در یک حمام بسته از یک پاک کننده قوی استفاده کرد. او هشدار در مورد جریان هوا را نخواند. احساس سرگیجه کرد، در را باز کرد و مدتی نشست. هیچ اتفاق بدی نیفتاد، اما ترس واقعی بود. آن روز با من ماند. از هر چهار نفر یک نفر اخطارها را نادیده می گیرد و من دلیل آن را می فهمم. مردم مشغول هستند. برچسب خسته کننده به نظر می رسد. کار ساده به نظر می رسد. خطر نزدیک احساس نمی شود. من یاد گرفتم که بیشتر مشکلات از همان شکاف بین "به نظر خوب است" و "من باید آن خط را می خواندم" شروع می شود. اکنون با یک عادت ساده هشدارها را می خوانم. قبل از استفاده از محصول، برچسب را بررسی می کنم. من به دنبال قطعاتی هستم که گرما، تماس با پوست، جریان هوا، مخلوط کردن، ایمنی کودک و ذخیره سازی را ذکر می کنند. وقتی کلماتی مانند «نکن»، «دور باش» یا «اجتناب» می‌بینم سرعتم را کاهش می‌دهم. این کمتر از یک دقیقه طول می کشد. آن دقیقه می تواند خیلی از مشکلات را نجات دهد. چیزی که بیشتر به آن توجه می کنم با استفاده از مورد شروع می کنم. اگر دارم پاک کننده باز می کنم، می خواهم بدانم کجا می توانم از آن استفاده کنم و کجا نباید استفاده کنم. اگر از دارویی استفاده می‌کنم، می‌خواهم دوز، عوارض جانبی و مواردی که باید از آن اجتناب کنم را بدانم. اگر من دستگاهی را راه‌اندازی می‌کنم، می‌خواهم نیازهای برق، محدودیت حرارتی و روش ایمن ذخیره آن را بدانم. من با هر هشداری به عنوان یک امر رسمی برخورد نمی کنم. من با آن به عنوان یک نقشه کوچک رفتار می کنم. یک مثال واقعی از زندگی خودم یک بار یک اسپری آشپزخانه خریدم که می‌گفت روی برخی از سطوح استفاده نکنید. من تقریباً از آن روی میز استفاده کردم که ممکن بود آسیب دیده باشد. توقف کردم، برچسب را بررسی کردم و ابتدا یک نقطه کوچک را آزمایش کردم. که من را از یک اشتباه پرهزینه نجات داد. من لحظه مشابهی را با یک بطری جدید داروی مسکن داشتم. جعبه ساده به نظر می رسید. من هنوز یادداشتی را در مورد مخلوط کردن آن با داروهای دیگر می خوانم. این تماس درستی بود، زیرا من قبلاً آن روز محصول دیگری را گرفته بودم. اینها داستان های دراماتیک نیستند. نکته همین است. بیشتر برچسب های هشدار دهنده با استفاده عادی روزانه سروکار دارند، نه رویدادهای نادر. یک راه ساده برای خواندن بهتر هشدارها من از یک روال کوتاه استفاده می کنم. نام محصول و هدف را بخوانید. خط هشدار نزدیک بالا یا پشت را بررسی کنید. به دنبال محدودیت سنی، محدودیت دوز و محدودیت سطح باشید. ببینید آیا محصول باید از گرما، آب، حیوانات خانگی یا بچه ها دور بماند. برچسب یا جعبه را تا پایان استفاده از آن نگه دارید. این روال به من کمک می کند آرام باشم. من حدس نمی زنم. من عجله نمی کنم. چرا این برای من اهمیت دارد، من می خواهم خانه، کار و زندگی خانوادگی ام ساده بماند. من نمی خواهم یک میانبر کوچک تبدیل به سردرد شود. نمی‌خواهم به ابزاری آسیب بزنم، پول را برای واکنش بد هدر دهم یا یک شب را صرف رفع اشتباهی کنم که با یک مطالعه سریع می‌توان از آن جلوگیری کرد. بنابراین من به انجام یک کار اساسی ادامه می دهم. اخطار را خواندم من به این فکر می کنم که خطر کجاست. من بعد از آن اقدام می کنم. اکنون این قانون من است و زندگی روزمره را آسان‌تر کرده است.

ماشین من قبل از خراب شدن روش صحبت کردن دارد. این را به سختی یاد گرفتم. یک روز صبح، وقتی ترمز را فشار دادم، صدای جیغ آرامی شنیدم. چند روزی به رانندگی ادامه دادم چون ماشین هنوز خوب حرکت می کرد. سپس صدا بلندتر شد، پدال احساس عجیبی کرد، و من یک صورتحساب تعمیر داشتم که اگر زودتر گوش می‌دادم می‌توانست کوچک‌تر شود. این نکته ای است که می خواهم به اشتراک بگذارم: وقتی یک ماشین شروع به ارسال علائم می کند، آنها را جدی می گیرم. یک خودرو به ندرت بدون اخطار از کار می افتد. از طریق صدا، بو، حرکت و چراغ های داشبورد صحبت می کند. اگر دقت کنم می‌توانم خیلی از مشکلات را زودتر بگیرم و از استرس اضافی در جاده جلوگیری کنم. من یک عادت ساده را حفظ می کنم. گوش میدم اگر صدای جیغی بشنوم از خودم می پرسم از کجا می آید. اگر احساس لرزش کنم، متوجه شروع آن می شوم. اگر چراغی روشن شود، حدس نمی زنم. من آن را بررسی می کنم. در اینجا نشانه هایی است که من اغلب مشاهده می کنم. صدای جیغ در هنگام ترمز گرفتن این می تواند نشان دهنده فرسودگی لنت ترمز باشد. من این را در ماشین خودم و در ماشین دوستان دیده ام. صدا نور شروع می شود. در طول روزها یا هفته ها بلندتر می شود. اگر آن را نادیده بگیرم، قطعات فلزی می توانند به یکدیگر ساییده شوند و تعمیر هزینه بیشتری خواهد داشت. صدای ساییدن سنگ زنی صدایی است که من هرگز به آن ساده برخورد نمی کنم. این می تواند به معنای پایین بودن لنت ترمز باشد. همچنین می تواند به این معنی باشد که یک قسمت چرخ نیاز به توجه دارد. وقتی صدای ساییدن را می‌شنوم، از فشار دادن مشکل خودداری می‌کنم و آن را بررسی می‌کنم. فرمان لرزان اگر چرخ با سرعت معینی تکان بخورد، به تعادل لاستیک، تراز چرخ ها یا قطعات تعلیق فرسوده فکر می کنم. یک بار ماشینی را رانندگی کردم که در شهر احساس خوبی داشت اما در بزرگراه می لرزید. مشکل لاستیک علت آن بود. تعمیر ساده بود، اما فقط پس از بررسی مناسب. یک چراغ داشبورد من منتظر نیستم تا یک چراغ به خودی خود ناپدید شود. چراغ چک موتور، چراغ باتری، چراغ روغن و چراغ ترمز همگی شایسته توجه هستند. یک اسکنر کوچک یا یک بازدید سریع از یک مغازه می تواند بعدا در زمان صرفه جویی کند. من دیده ام که شل شدن درپوش گاز باعث ایجاد اخطار می شود، و همچنین دیده ام که یک سنسور از کار افتاده است که مشکل بزرگتری را پنهان کرده است. من فرض نمی کنم. بوی سوزش این یکی از نشانه هایی است که من بیشتر به آن احترام می گذارم. می تواند به گرم شدن بیش از حد ترمز، نشت روغن یا مشکل الکتریکی اشاره کند. اگر چیزی گرم یا تیز را بوییدم، زمانی که ایمن است آن را کنار می کشم و به دنبال علت آن می گردم. من به رانندگی ادامه نمی دهم و امیدوارم از بین برود. استارت خشن اگر موتور به آرامی بچرخد یا برای روشن شدن مشکل داشته باشد، به باتری، استارت یا سیستم سوخت فکر می کنم. یک باتری ضعیف می تواند در صبح های سرد کار کند. خودرویی که با تأخیر روشن می‌شود، می‌تواند مدت‌ها قبل از اینکه کارش متوقف شود، درخواست توجه کند. کاری که وقتی ماشینم شروع به صحبت می کند، یک روال ساده را دنبال می کنم. آنچه را که شنیدم، دیدم یا احساس کردم می نویسم. وقتی اتفاق می افتد یادداشت می کنم. می پرسم سرد است، در سرعت، در هنگام ترمزگیری یا در حالت آرام است. من ابتدا چیزهای آسان را بررسی می کنم، مانند فشار باد لاستیک، سطح مایعات، و اقلام شل در ماشین. من حدس نمی زنم که آیا علامت مدام برمی گردد. این مرا از سردرگمی نجات می دهد. جزییاتی مانند «صدا فقط زمانی اتفاق می‌افتد که من به چپ بپیچم» می‌تواند به مکانیک کمک کند خیلی سریع‌تر از یک شکایت مبهم مشکل را پیدا کند. چند عادت به من کمک می کند جلوی مشکلات را بگیرم. من اغلب به لاستیک هایم نگاه می کنم. پوشیدن ناهموار می تواند چیزهای زیادی به من بگوید. من هر چند وقت یک بار با رادیو خاموش به موتور گوش می دهم. من در جایی که پارک می‌کنم به دنبال نشتی هستم. من در جریان تعویض روغن و بررسی ترمز هستم. من صداهای جدید را به عنوان سرنخ در نظر می‌گیرم، نه به عنوان نویز پس‌زمینه. یک مثال واقعی از روتین خودم یک بار یک سدان قدیمی را از یکی از اعضای خانواده قرض گرفتم. ماشین در دور آرام صدای تق تق خفیف داشت. احساس فوری نداشت، بنابراین مالک آن را برای ماه ها نادیده گرفته بود. هود را چک کردم، یک سپر حرارتی شل پیدا کردم و بعد از یک تعمیر کوچک صدا متوقف شد. آن روز ماشین در خطر نبود، اما صدا همچنان اهمیت داشت. این همان چیزی است که بسیاری از مشکلات ماشین شروع می شود. کوچک، عجیب، به راحتی از دست می رود. چرا این برای من اهمیت دارد، من نمی خواهم منتظر خرابی در یک جاده شلوغ یا نزدیک یک پارکینگ با نور بد باشم. من می خواهم به علائم اولیه توجه کنم، تعمیرات کوچک را انجام دهم و ماشین را برای استفاده روزانه ثابت نگه دارم. این طرز فکر بیش از یک بار مرا از استرس نجات داده است. اگر ماشینم شروع به صحبت کرد، گوش می دهم. صدا را می شنوم. متوجه بو می شوم چراغ را چک می کنم. سوالات ساده ای می پرسم. سپس قبل از اینکه یک هشدار کوچک به مشکل بزرگتری تبدیل شود اقدام می کنم.

من قبلاً فکر می کردم فروش به معنای خوب صحبت کردن است. من محصول را توضیح می‌دادم، فواید را تکرار می‌کردم و تا زمانی که احساس می‌کردم همه چیز را پوشش داده‌ام به صحبت ادامه می‌دادم. من یک حقیقت ساده را از دست دادم: بسیاری از مردم به دلیل کمی شنیدن آنها را ترک نمی کنند. آنها می روند زیرا کسی گوش نمی دهد. به همین دلیل است که من گوش دادن را اولین قدم در هر فروش می دانم. وقتی مشتری صحبت می کند، سعی می کنم بیشتر از کلمات بشنوم. من به مشکل پشت سوال گوش می دهم. برای تردید گوش می دهم. من به جزئیات کوچکی که مردم اشاره می کنند بدون برنامه ریزی گوش می دهم. این جزئیات اغلب به من نشان می دهد که واقعاً به چه چیزی نیاز دارند. من یک بار با یک صاحب کسب و کار کوچک کار کردم که می خواست سرنخ های بیشتری از وب سایت خود داشته باشد. او درخواست "صفحه اصلی بهتر" کرد. در ابتدا به فکر تغییرات طراحی بودم. سپس از او پرسیدم چه چیزی کار نمی کند. او گفت که مردم پس از پر کردن فرم همچنان همین سوال را می‌پرسیدند. آنها نمی دانستند که بعداً چه اتفاقی خواهد افتاد. این پاسخ همه چیز را تغییر داد. مشکل از چیدمان نبود. مشکل سردرگمی بود. یک خط ساده نزدیک فرم اضافه کردیم که مرحله بعدی را با کلمات ساده توضیح می داد. نرخ پاسخ او بهبود یافت زیرا بازدیدکنندگان به اندازه کافی برای ادامه کار احساس امنیت می کردند. آن درس با من ماند. گوش دادن باعث صرفه جویی در پول، انرژی و اعتماد می شود. من این را اغلب در تماس های فروش می بینم. یک خریدار ممکن است بگوید، "من به چیزی مقرون به صرفه نیاز دارم." اگر برای نشان دادن ارزان ترین گزینه عجله کنم، ممکن است نگرانی واقعی را از دست بدهم. گاهی خریدار پایین ترین قیمت را نمی خواهد. آنها ریسک کمتری می خواهند. آنها راه اندازی آسان می خواهند. آنها وقتی چیزی می شکند حمایت می خواهند. یک سوال سریع می تواند آن را آشکار کند. من معمولاً می پرسم: مشکل اصلی که می خواهید حل کنید چیست؟ چه چیزی قبلا برای شما کار نکرده است؟ یک نتیجه خوب برای شما چگونه به نظر می رسد؟ این سوالات به من کمک می کند سرعتم را کم کنم و شخص مقابلم را درک کنم. آنها همچنین به مشتری کمک می کنند تا احساس احترام کند. مردم آن احساس را به خاطر می آورند. من دیده ام که وقتی این مرحله را رد می کنیم چه اتفاقی می افتد. صاحب کافه‌ای که می‌شناختم مدام منو عوض می‌کرد چون رفت و آمد پیاده کم بود. او نوشیدنی های جدید، دسرهای جدید و نشانه های جدید اضافه کرد. فروش به سختی حرکت کرد. پس از صحبت با مشتریان معمولی، متوجه موضوع دیگری شد. مردم مغازه را دوست داشتند، اما نمی‌توانستند بفهمند کدام نوشیدنی بدون لبنیات است. او برچسب ها را تغییر داد و یک یادداشت کوچک در نزدیکی ثبت گذاشت. سفارشات افزایش یافت زیرا او یک مشکل واقعی را حل کرد، نه یک مشکل حدس زده. این همان بخشی است که بسیاری از تیم ها از دست می دهند. آنها قبل از اینکه سؤال را بفهمند، پاسخ می‌دهند. من سعی می کنم با پیروی از یک الگوی ساده در کار خود از آن دام اجتناب کنم: من یک سوال واضح می پرسم. مکث می کنم و اجازه می دهم طرف مقابل حرفش را تمام کند. نکته کلیدی را به زبان ساده تکرار می کنم. من فقط پس از دانستن نقطه درد به سمت راه حل می روم. این الگو در بازاریابی، خدمات و فروش کار می کند. در ایمیل ها هم کار می کند. وقتی مشتری می نویسد: «مطمئن نیستم که این برای ما مناسب باشد»، من به یک زمین طولانی نمی پرم. می پرسم چه چیزی مبهم است. یک پاسخ کوتاه می تواند معامله ای را که یک سخنرانی طولانی به آن آسیب می رساند نجات دهد. همچنین فکر می‌کنم گوش دادن به محتوای جستجو کمک می‌کند. وقتی مردم در اینترنت جستجو می کنند، به دنبال کلمات فانتزی نیستند. آنها به دنبال پاسخ هایی هستند که با نیاز واقعی آنها مطابقت داشته باشد. اگر طوری بنویسم که از قبل همه چیز را می دانم، دور به نظر می رسم. اگر طوری بنویسم که ابتدا به مشکل گوش داده ام، خواننده با من می ماند. به همین دلیل نوشته ام را ساده نگه می دارم. من از خطوط واضح استفاده می کنم. من از کلمات مستقیم استفاده می کنم. من روی سوال پشت جستجو تمرکز می کنم. اگر بخواهم یک نصیحت کنم، این است: خیلی سریع جواب نده. بگذارید مشتری صحبت کند. بگذار سکوت لحظه ای بماند. بگذارید موضوع واقعی خودش را نشان دهد. وقتی زیاد حرف زدم معاملاتم را از دست دادم. من همچنین زمانی که توقف کردم و گوش دادم معاملات را ذخیره کرده ام. تفاوت فیلمنامه بهتری نبود. توجه بود. من هنوز هم قبل از هر تماس، هر پیام و هر نسخه ای که می نویسم این را به خودم یادآوری می کنم. اول گوش کن هزینه رد شدن از آن مرحله می تواند بالاتر از آن چیزی باشد که اکثر مردم انتظار دارند. امروز با ما تماس بگیرید تا بیشتر بدانید Shery: sales@jiayiautoparts.com/WhatsApp +8618768112767.

جیمز کارتر 2021 خواندن علائم هشداردهنده روی خودروی شما ماریا لوپز 2019 برچسب‌های ایمنی روزمره و نحوه درک آنها دانیل بروکس 2020 گوش دادن قبل از فروش هانا رید 2018 هزینه نادیده گرفتن سیگنال‌های مکانیکی کوچک ایتان کول عادات عملی برای تصمیم گیری های روزانه ایمن تر